خارجی طور

خرداد امسال دقیقا ۳ ساله که ما دیگه تهران زندگی نمی کنیم.صبا خانم بالاخره به ارزوش رسید و ما برخلاف همه که مهاجرت میکنن به خارج و مرکز وشهرهای بزرگتر برگشتیم به ولایت .البته ولایت ما نه ولایت همسر جان.اولش همسر جان ۳ماه مرخصی بدون حقوق گرفت که ببینه میتونه بمونه یا نه وبعد ۳ ماه شد ۳سال.مهاجرت ماهم مثل همه مهاجرت ها خوبی ها وبدی هایی داشت.همسر جان بعد سالها برگشت سراغ رشته اصلی خودش .خونه ۶۵ متری ما بزرگتر ودلبازترشد. خانواده کنارمون بودن وهمه جوره ساپورتمون میکردن وبچه ها عشق میکردن. از اونجا که تو تهران هم من وهمسر جان دایم سرکار بودیم وخیلی اهل گشت وگذار نبودیم، نبود امکانات تفریحی در شهرستان خیلی برامون سخت نبود. با این تفاوت که وقت ازاد اینجا بیشتر از تهران پیدا میکنی.فقط یک نکته که من اصلا از اینجا دوست ندارم سرک کشیدن ادم ها تو زندگی همدیگه است.البته من مجبورم به خاطر کارم ۲روز در هفته بیام تهران و کلا در رفت وامدم ولی بازم انگار بقیه امار ریز به ریز زندگیت رو دارن.کلا خصلتی که دارن اینه که دوست دارن از همه چی سردر بیارن وبه طور واضح دیدم که از مسایل خصوصیت سوال میکنن.البته از اونجا که من خیلی اهل رفت وامد ودوست ورفیق بازی نیستم کمتر مورد سوال قرار میگیرم ولی کلا فرقی هم نمیکنه همه اطلاعات سه سوت کسب میشه.

نمیگم تو تهران نبود این چیزا بود ولی چون تهران شلوغ بود تو تو جمعیت گم بودی ولی اینجا نفس میکشی همه میفهمن فلانی اینجوری نفس کشید وبدیش اینه تو رو به اسم دختر فلانی وخواهر فلانی میشناسن و باید بیشتر حواست به همه چی باشه .که این برای ادمی مثل من که خود مختار و به شیوه خودم عمل میکنم سخته.

مثلا یه چیز که اینجا معنی نداره استرس وعجله است .کلا ملت اروم وبا ارامش کار میکنن وایذا رانندگی .واین بود که اینجانب که از تهران شلوع وسرعتی اومده بودم به شیوه اونجا دایم در حال دعوا وداد وبیداد در رانندگی بودم و پس از مدتی برادر جان شاکی که چرا با همه دعوا داری اینجا نباید با سرعت وعجله رانندگی کنی با مردم مدارا کن.واینگونه شد که ما داریم یاد میگیریم که بعد ۲۰ سال سبک زندگی مون رو عوض کنیم واز نو شروع کنیم.بقیه میرن خارج خارجی طور میکنن سبک زندگی شون رو ماهم اینجا تو ولایت خودمون خارجی طور می کنیم سبک زندگی مون رو.